ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ της Nina George

(εκδόσεις Κλειδάριθμος)

Της Dimitra Papanastasopoulou

 

Έκλεισα το βιβλίο ευτυχισμένη, ναι, ευτυχισμένη μετά κι εγώ δεν ξέρω από πόσα χρόνια! Να είναι ευλογημένη η Νίνα Γκεόργκε και να γράφει, μοιράζοντας χαρά και ψυχική πληρότητα στους αναγνώστες της ανά τον κόσμο ( και σε μένα που θα ψάξω τα υπόλοιπα βιβλία της!)

Το ενδιαφέρον είναι ότι έπεσα πάνω σε μια κριτική του Μιχάλη Πιτένη, δημοσιογράφου, συγγραφέα και «συναδέλφου» στο αγαπημένο διαδικτυακό περιοδικό iporta.gr, στο οποίο αναρτώ ιστορικά θέματα συνήθως.

Η κριτική του Μιχάλη Πιτένη ήταν μια αποκάλυψη, μια τεράστια, όμορφη έκπληξη. Πρώτη φορά δεν νιώθω την ανάγκη να συμπληρώσω μια λέξη ή φράση. Είναι σαν να έγραψα εγώ όσα εκείνος άφησε στο χαρτί πριν πέντε χρόνια- όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο στην Ελλάδα.

Με την άδειά του, σας την παραθέτω, με τη σημείωση ότι τα υπογραμισμένα είναι δικά μου σχόλια):

 

Ύμνος στα βιβλία και τις λέξεις

Του Μιχάλη Πιτένη

 

“…ένα μυθιστόρημα μοιάζει με κήπο στον οποίο ο αναγνώστης πρέπει να αφιερώσει χρόνο προκειμένου να ανθίσει”.

Ο βιβλιοπώλης Ζαν Περντί (Περντί σημαίνει χαμένος και ο ήρωας νιώθει πράγματι χαμένος), πρωταγωνιστής του βιβλίου της Nina George «ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ», εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ, δεν πουλάει βιβλία αλλά… συνταγογραφεί το κατάλληλο για την περίπτωση του κάθε πελάτη που διαβαίνει τη ράμπα για να βρεθεί από την αποβάθρα του Σηκουάνα στο πλωτό του βιβλιοπωλείο που παραμένει για είκοσι και πλέον χρόνια δεμένο στην ίδια θέση. Το «Λογοτεχνικό φαρμακείο», όπως ονομάζει το βιβλιοπωλείο που έχει στήσει πάνω σε μια παλιά ποταμίσια φορτηγίδα, είναι ουσιαστικά ο δικός του κόσμος που εγκαταλείπει μόνο τα βράδια για να ξημερώσει στο σχεδόν άδειο διαμέρισμα του στην οδό Μοντανιάρ. Ένας κόσμος περιστοιχισμένος και περίκλειστος από βιβλία, που ο ίδιος διαβάζει μανιωδώς και αχόρταγα για να ΄ναι σίγουρος πως στον κάθε πελάτη του θα προτείνει το κατάλληλο καθώς πιστεύει ότι είναι εσφαλμένη «η κοινή αντίληψη ότι οι βιβλιοπώλες φροντίζουν τα βιβλία. Τους ανθρώπους φροντίζουν».

Διαβάζει μέρα νύχτα χωρίς όμως να τολμήσει να ανοίξει και να διαβάσει το γράμμα που μένει σφραγισμένο και κλεισμένο σ΄ ένα συρτάρι τραπεζιού ενός δωματίου που δεν χρησιμοποιείται ποτέ. Το γράμμα που είναι τελικά το σημαντικότερο κείμενο για τη δική του ζωή, αφού αποστολέας του ήταν ο μεγάλος και ανολοκλήρωτος έρωτας της ζωής του, η Μανόν, που φεύγοντας ξαφνικά πριν είκοσι ένα χρόνια δεν έκλεισε απλώς την πόρτα πίσω της αλλά και τον ίδιο τον Περντί σ΄ ένα αδιέξοδο απ΄ το οποίο δεν θέλει ο ίδιος να βγει.

Ένα απρόσμενο γεγονός φέρνει στα χέρια του το γράμμα και βρίσκοντας το κουράγιο να το διαβάσει, λύνει τους κάβους για να ξεκολλήσει η φορτηγίδα-βιβλιοπωλείο απ΄ την αποβάθρα και μαζί της και η ζωή του απ΄ το τέλμα.

Προορισμός του ο γαλλικός Νότος, ο τόπος στον οποίο ανήκε η Μανόν, και πυξίδα του το βιβλίο που τον σημάδεψε περισσότερο απ΄ όσα διάβασε μέχρι τότε, «Τα φώτα του Νότου»( ένα άλλο βιβλίο της συγγραφέα).

 Το βιβλίο της Nina George, πολυδιαβασμένο ήδη σε πολλές χώρες και μεταφρασμένο σε 33 γλώσσες, δεν εκπλήσσει με την πρωτοτυπία του θέματος του. Εκπλήσσει με την αισιοδοξία που αποπνέει. Σε μια εποχή που ο δείκτης της απογοήτευσης είναι κολλημένος στο κόκκινο και το βιβλίο φαίνεται να χάνει καθημερινά έδαφος, ιδιαίτερα στον τόπο μας, έρχεται ένα μυθιστόρημα όπως αυτό να μας εξηγήσει, ή να μας υπενθυμίσει, πως οι λέξεις είναι πάντα ικανές να μας οδηγήσουν στο να βιώσουμε μια μικρή ευτυχία, όπως ακριβώς συμβαίνει με μια πελάτισσα του παριζιάνου βιβλιοπώλη.

«…Οι σφιγμένοι ώμοι της χαλάρωσαν, οι αντίχειρες της ξεδιπλώθηκαν από τις κλειστές γροθιές της. Το πρόσωπο της μαλάκωσε. Διάβαζε. Ο κύριος Περντί παρατηρούσε πως οι λέξεις που διάβαζε διαμόρφωναν την εμφάνιση της. Έβλεπε ότι η Αννά ανακάλυπτε μέσα της ένα αντηχείο που αντιδρούσε στις λέξεις. Ήταν πλέον ένα βιολί που μάθαινε να παίζει μόνο του. Ο κύριος Περντί αναγνώρισε τη μικρή ευτυχία που βίωνε η Αννά εκείνη τη στιγμή…»

Η George ξεδιπλώνει την ιστορία της με μικρά ήρεμα βήματα, χωρίς να εκβιάζει την εξέλιξη της με άσκοπες ανατροπές και ανούσιες εκπλήξεις, καθώς φαίνεται να επιδιώκει να κερδίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη όχι μέσω της αγωνίας για το τι πρόκειται να συμβεί, αλλά πώς πρόκειται να συμβεί αυτό που έχει ήδη πολύ καλά καταλάβει. Η γραφή της λειτουργώντας ως ένα αξιόπιστο μικροσκόπιο που οι φακοί του είναι οι λέξεις, μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τη μετάλλαξη και τη μετεξέλιξη των ηρώων της, τόσο του βασικού Περντί όσο και εκείνων που τον συνοδεύουν και τον συνδράμουν.

Το ταξίδι που περιγράφει διασχίζει «τον ενδιάμεσο κόσμο που υπάρχει ανάμεσα σε κάθε τέλος και σε κάθε καινούργια αρχή» και καταφέρνει να μην παρασυρθεί σε μελοδραματισμούς ή αδιέξοδες αναλύσεις ακόμα και όταν μιλά για πράγματα που πονάνε. Και τον Περντί πονά πάντα ο έρωτας του για τη Μανόν που αναπολεί τις κοινές τους στιγμές λέγοντας πως «Τις νύχτες, μόνο η αναπνοή της γέμιζε την απόλυτη σιωπή κάτω από τον έναστρο ουρανό. Η γλυκιά, κανονική, βαθιά αναπνοή της Μανόν. Η Μανόν ήταν η ανάσα του κόσμου».

Μετρημένη, μα δυνατή δόση λυρισμού που αποδεικνύει πως το εύρος και το βάθος του έρωτα μπορεί να εκφραστεί χωρίς κραυγές και υπερβολές. Στοιχεία που διακρίνουν και χαρακτηρίζουν το μυθιστόρημα της Nina George από την αρχή μέχρι το τέλος, με τη συγγραφέα να καταφέρνει να υφάνει μια ιστορία με χαμηλούς τόνους που σε κερδίζει αμέσως, αναγκάζοντας σε να σκύψεις όσο περισσότερο γίνεται για να μη χάσεις ούτε λέξη. Γιατί μπορεί το θέμα να μην είναι ό,τι πιο πρωτότυπο θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος, το κείμενο όμως ξεχωρίζει χάρη στον τρόπο με τον οποίο έχουν κτιστεί οι φράσεις του και οι συλλογισμοί της συγγραφέως γύρω από μια σειρά ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα μας και την καθορίζουν σε μεγάλο ή μικρό βαθμό. Έτσι που σε πολλά σημεία αισθάνεσαι πως συνομιλεί απ΄ ευθείας μαζί σου, καθισμένη απέναντι σου σαν να είστε δύο φίλοι που μοιράζεστε τους προβληματισμούς σας.

Η Nina George έχει γράψει πάρα πολλά βιβλία μέχρι σήμερα. Τη γνώρισα με «ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ». Επηρεασμένος απ΄ το θόρυβο των εξελίξεων μιας ρευστής και δύσκολης καθημερινότητας που βιώνουμε όλοι μας, εξ αιτίας των οποίων πολλές φορές επιλέγουμε και ανάλογα αναγνώσματα, πήρα στα χέρια μου το βιβλίο και το ξεφύλλισα με διάθεση να το αφήσω στην άκρη για μια άλλη φορά. Ευτυχώς δεν το έκανα. Απ΄ τη μια πρόταση στην άλλη, περνώντας απ΄ τη μια σελίδα στην επόμενη, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα πόσο ανάγκη είχα, όπως όλοι μας φαντάζομαι, να χωθώ και να χαθώ μες αυτό τον ήσυχο και πολύχρωμο «κήπο» που η συγγραφέας έφτιαξε με απλά υλικά, για να μας υπενθυμίσει πως ένα καλό βιβλίο μπορεί πραγματικά να μας κάνει να χαμογελάμε, για όσο τουλάχιστον το κρατάμε στα χέρια μας.

Η κ. Χριστίνα Σωτηροπούλου πρόσθεσε μια επιτυχημένη και πάλι μετάφραση στο ενεργητικό της και οι εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ μια ακόμα προσεγμένη έκδοση.

 

 

 

ΟΤΑΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ

Η συγγραφέας Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, με αυτό της το πόνημα μας μεταφέρει στη βενετοκρατούμενη Κρήτη του 16^ου αιώνα, με μια τρυφερή και παράλληλα βίαιη ιστορία, γεμάτη έντονα συναισθήματα και μια πλοκή που δεν σου επιτρέπει να το αφήσει από τα χέρια σου.

Οι ήρωες έρχονται να σε παρασύρουν με τη δράση τους, μα και τα γήινα χαρακτηριστικά που τους δίνει η συγγραφέας, σε καθηλώνουν με τη δομημένη παρουσία τους μέσα στην ιστορία και άξια κερδίζουν το μερίδιο συμπάθειας ή αντιπάθειας που τους αναλογεί... Άνθρωποι είναι, μην το ξεχνάμε!

Ως ιστορικό μυθιστόρημα λοιπόν, έχει όλα εκείνα τα στοιχεία του συγκροτημένου κειμένου, δίχως ιστορικά λάθη και κενά δράσης, που δίχως να δυσκολευτείς ως αναγνώστης, σε μεταφέρουν στο κλίμα της εποχής, δίνοντάς σου το δικαίωμα να το ζήσεις.

Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε ότι το βιβλίο αυτό είναι πολύ προσεγμένο στον τρόπο γραφής του, από λογοτεχνικής άποψης και σχεδιασμού, δίχως υπερβολές και «κενές» σελίδες εντυπωσιασμού... με ανούσιες περιγραφές.

Και αν μερικά βιβλία τα ξεχνά με την ολοκλήρωση της «νάγνωσης», αυτό πιστέψτε με... δεν σας το επιτρέπει.

Παύλος Ανδριάς

By Aylogyros news

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Μια ψιλή βροχή άρχισε να πέφτει, κλείνοντας ακόμη περισσότερο τον ήδη σκοτεινιασμένο ορίζοντα, η ομίχλη πύκνωσε και το τοπί σχεδόν εξαφανίστηκε. Το Κανάλι,αλλού φαρδύτερο και αλλού στενότερο, επέτρεπε στον ταξιδιώτη να διακρίνει τα παλάτια, αλλά με τη θαμπή ατμόσφαιρα που δημιούργησαν το ψιλόβροχο και η ομίχλη, η Αρσινόη μόλις και μετά βίας ξεχώριζε πλέον τα μέγαρα, τα οποία όρθωναν το ανάστημά τους περήφανα και στις δυο του πλευρές. Τα σχήματα των παλατιών άλλαζαν, κουνιόντουσαν, σαν να ήθελαν να πλησιάσει το ένα το άλλο και να αγκαλιαστούν, οι θεσπέσιες λεπτές κολόνες χόρεταν, οι δαντελωτές τους λεπτομέρειες δημιουργούσαν νέα, ακαθόριστα και ονειρικά συμπλέγματα.

   Είναι δυνατόν αυτή η μαγική πόλη να γίνεται ομορφότερη με τη βροχή και την ομίχλη; Τότε, αν βγει ο ήλιος,τι θα αντικρίσουν τα μάτια μου; συλλογιζόταν συνεπαρμένη, αποφασισμένη να παραμείνει στο κατάστρωμα και να δέχεται το απαλό χάδι της βροχής στο πρόσωπό της, ένα διαφορετικό, εκπληκτικό και απόλυτα προσωπικό καλωσόρισμα.

   Η γαλέρα είχε πλησιάσει αρκετά τη γέφυρα Ριάλτο. Με τις εντολές του Φερδινάνδου και των άλλων αξιωματούχων το πλοίο κεντράριζε, παίρνοντας την κατάλληλη θέση, ώστε το κατάρτι να βρεθεί ακριβώς κάτω από το κέντρο της γέφυρας.Κάποιοι άνδρες πάνω της, βλέποντας απο μακριά το πλοίο να πλησιάζει, περίμεναν την κατάλληλη στιγμή και τη δυνατή φωνή του Φερδινάνδου για να τραβήξουν τους μοχλούς και από τις δυο πλευρές.

   Η Αρσινόη, με τα μάτια ορθάνοιχτα από την κατάπληξη, απομακρύνοντας κάθε τόσο το νερό της βροχής που την εμπόδιζε να βλέπει καθαρά, παρακολουθούσε άναυδη. Μπροστά της βρισκόταν μια ξύλινη γέφυρα, στηριζόμενη σε ένα σωρό ξύλινες κολόνες, με κενά ανάμεσά τοτς για να περνούν οι γόνδολες, σχηματίζοντας μια αμβλεία γωνία. Όρθιες σανίδες, με επίσης ξύλινη σκεπή, με μικρά ανοίγματα για φως και αέρα,υψώνονταν και στα δυο ανηφορικά της σκέλη, ενώ στη μέση ακριβώς, υπήρχε ένας επίπεδος ανοιχτός χώρος με μικρά κιγκλιδώματα και στις δυο πλευρές του.  

Κριτική του Λευτέρη Μανδαλιάνου
της 31ης Μαϊου 2017

Μετά το ανυπέρβλητης αξίας ΑΠΟ ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΑΣΗΜΙ , με την ενδελεχή και αναλυτική ιστορική έρευνα πάνω στην οποία πάτησε ο μύθος, η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου  επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το οποίο θα συγκινήσει, θα συγκλονίσει και τέλος θα αφήσει πίσω του αναρίθμητα μηνύματα ζωής. 

Μέσα στις σχετικά λίγες σελίδες του, ο αναγνώστης θα ταξιδέψει σε μέρη μαγικά, σε εποχές αλλοτινές, από το κοντινό μέχρι το πολύ μακρινό παρελθόν. Από τα Γερμανικά της Κοκκινιάς στον Πειραιά, από τη δεκαετία του '60 στο 1922, από το αριστοκρατικό και μουντό Λονδίνο στην μεσογειακή και γεμάτη ένταση Ισπανία. Ο αναγνώστης θα ζήσει καρέ καρέ την άφιξη των προσφύγων της Σμύρνης, την άθλια υποδοχή τους από τους εντόπιους και θα βιώσει μέσα από τις συγκλονιστικές περιγραφές της συγγραφέως τον πόνο, τη θλίψη, την αίσθηση της χαμένης πατρίδας και της συνταρακτικής απώλειας. Έπειτα θα χαζέψει νοερά τις βιτρίνες του Λονδίνου, θα ερωτοτροπήσει μέσα από τις παθιασμένες φιγούρες των φλαμένγκο και θα αισθανθεί στη μύτη του τη μυρωδιά του αίματος στη ματωμένη αρένα των ταυρομαχιών στην Ισπανία.

Μετά από σοβαρή και σε βάθος έρευνα στα ιστορικά γεγονότα αλλά και σε εμπορικές ή ναυτιλιακές τακτικές η συγγραφέας καταφέρνει να χαρίσει ένα μυθιστόρημα πυκνογραμμένο που κάθε σελίδα του κρύβει και κάτι διαφορετικό. Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει άριστα την σφιχτοδεμένη πλοκή με τις πολλές και συγκλονιστικές ανατροπές με τις πληροφορίες σχετικές με τη ναυτιλία, το εμπόριο και τις επιχειρήσεις, τα ιστορικά γεγονότα αλλά και τις κοινωνικές συνθήκες καθώς επίσης τα ήθη, τα έθιμα και τις ιδιαιτερότητες της εκάστοτε χώρας και εποχής. Έτσι η συγγραφέας καταφέρνει να πλάσει όλο το κοινωνικό φόντο των εποχών στις οποίες έχει τοποθετήσει τους ήρωες της και να ταξιδέψει νοερά τον αναγνώστη σε τόπους μαγικούς και εποχές πλούσιες σε ιστορία και γεγονότα.

Οι ήρωες, άρτια ψυχογραφημένοι χαρακτήρες, αιχμάλωτοι στα πάθη και τα λάθη τους βιώνουν έντονα συναισθήματα. Ο αναγνώστης κοινωνός αυτών των συναισθημάτων καθώς και των πράξεων των ηρώων, συγκλονίζεται, συγκινείται, χαίρεται και συμμετέχει σίγουρα έντονα σε κάθε ανατροπή.

Η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου κατάφερε να ξεφύγει από τα τετριμμένα και να γράψει ένα μυθιστόρημα πολύπλευρο, μεστό, πυκνογραμμένο, συνταρακτικό. Η σφιχτοδεμένη πλοκή αλλά και η περιγραφική δεινότητα μπορεί σίγουρα να συναρπάσει ακόμη και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.  Όσοι, αν και λίγοι, δεν το διαβάσατε, σας προτρέπω να το κάνετε άμεσα. Θα κερδίσετε πολλά. Ευχαριστώ θερμά!

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

30/04/2017 Συγγραφή & ανάγνωση Πάθος μη ελεγχόμενο... Παρουσίαση-κριτική Γιώργος Αρκουλής

Η λαρισαία συγγραφέας Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, με το τέταρτο -μέσα σε μια πενταετία- μυθιστόρημά της «Ανεξέλεγκτο πάθος», που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τη φροντίδα του οίκου Εμπειρία Εκδοτική, στέλνει σημαντικό μήνυμα ότι θα μας απασχολήσει στο μέλλον όχι τόσο όσο ως δημιουργός ρομάντσων, που είναι βεβαίως της μόδας, αλλά ως συγγραφέας που δουλεύει σχολαστικά το ιστορικό στοιχείο πριν αρχίσει να πλέκει την υπόθεση του βιβλίου της.

Αυτήν τη φορά, με το «Ανεξέλεγκτο πάθος», η Δ. Π. σκύβει για τα καλά στον μεταπολεμικό Πειραιά, με τη φτώχεια του (Κοκκινιά) αλλά και την αστική του υπεροχή (Καστέλλα), μεταφέροντας στις σελίδες στοιχεία που υπηρετούν εντυπωσιακά τη λογοτεχνία και την ιστορία. Κι αν ένα ρομάντσο θεωρείται εύκολο, η ιστορία είναι που με τη δυσκολία της θα οδηγήσει σε συναρπαστικό -και ίσως ζόρικο- αποτέλεσμα. Άλλωστε, τα πρώτα βιβλία της Μεϊμαρίδου, με τις τεράστιες πωλήσεις, στηρίχτηκαν ακριβώς πάνω σε αυτήν τη συνταγή (με τη Σμύρνη να παίρνει τη θέση του γοητευτικού -πριν από 60 χρόνια- Πειραιά). Όσο για την υπόθεση του μυθιστορήματος; Μοιάζει να είναι μια ερωτική ιστορία που αναπαράγει και αντανακλά το χάος, σε μια διαδρομή από τον Πειραιά στη Γρανάδα της Ανδαλουσίας και από εκεί στο Λονδίνο και την πλανεύτρα Θεσσαλονίκη. Στην παρουσίαση του βιβλίου, στην Αίθουσα «Βαρώνου Κίμωνος Ράλλη», στον ιστορικό Πειραϊκό Σύνδεσμο της πλατείας Κοραή (που δυστυχώς θυμίζει ενοχλητικό σκουπιδότοπο, από το συνεχιζόμενο έργο εγκατάστασης του τραμ, έργο που έχει διχάσει τους Πειραιώτες), ένας από τους ομιλητές διέγνωσε σεβασμό της συγγραφέως στις λέξεις, στη μουσική, στα χρώματα και στη θάλασσα, τονίζοντας ότι η Παπαναστασοπούλου με το «πάθος» της ανεβάζει τον πήχη της δουλειάς της. Από μια άποψη, το βιβλίο θυμίζει αρκετά στοιχεία από τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» του Πειραιώτη Κώστα Μουρσελά, ίσως και από το «Τάλγκο» του Βασίλη Αλεξάκη, που είχαν κάνει εξαιρετική πορεία όταν κυκλοφόρησαν. Η Παπαναστασοπούλου δείχνει να βαδίζει σε αντίστοιχο βεληνεκές επιτυχώς, αν και προσθέτει ένα σημαντικό στοιχείο, χωρίς να προσπερνά το ερωτικό στόρι: Την καταγραφή ιστορικών ντοκουμέντων, που, ευτυχώς, προσθέτουν αρκετή γοητεία σε μια υπόθεση «ανεξέλεγκτου πάθους».

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΕΙΩ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗ

(από τη σελίδα Φίλοι της Ελληνικής Λογοτεχνίας

«ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΠΑΘΟΣ», της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Εμπειρία Εκδοτική

Σελίδες: 320

Τιμή: 9,90 €

          Η γραφή της εξαίρετης, χαρισματικής Δήμητρας Παπαναστασοπούλου μου είναι γνωστή και αγαπημένη ευθύς εξαρχής. Με λόγο πάντα μεστό, περιεκτικό και καθηλωτικό καταφέρνει να συνδυάσει την ενδελεχή ιστορική έρευνα, με τον ρομαντισμό και την ευρηματική μυθοπλασία, υφαίνοντας πραγματικά αλησμόνητα μυθιστορήματα και προσφέροντας "πνοή αναβίωσης" σε εποχές, γεγονότα και πρόσωπα πραγματικά ή φανταστικά του παρελθόντος. Το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ανεξέλεγκτο Πάθος» που κυκλοφορεί από την Εμπειρία Εκδοτική δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, από τη στιγμή μάλιστα που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό βιβλίο με σφιχτοδεμένη πλοκή, πολυάριθμους άρτια σκιαγραφημένους ήρωες, ιστορικές διαδρομές στο πρόσφατο και απώτερο ιστορικό παρελθόν πολλών χωρών και κυρίως, και πάνω απ’ όλα, ένα πάθος ανεξέλεγκτο, σαρωτικό και καταστροφικό. Ένα μυθιστόρημα το οποίο ειλικρινά έκλεισα μετά λύπης μου μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του, καθώς δεν μου ήταν αρκετό το διάστημα που πέρασα μαζί με τους ήρωές του τους οποίους λάτρεψα ή μίσησα, με τους οποίους ενίοτε εξοργίστηκα, αλλά πάνω απ’ όλα ένιωσα να συμπάσχω μαζί τους, γιατί η ανθρώπινη φύση τους – αυτή η παθιασμένη, τρωτή και ατελής – είναι και η δική μας φύση, αυτή η οποία άλλοτε δύναται να μας ανυψώνει στα ουράνια και άλλοτε να μας καταποντίζει στα πιο βαθιά και ανήλιαγα σπήλαια.

          Η κεντρική ηρωίδα μας, η Φρίντα ή άλλως πως Παρασκευή, είναι μια νέα γυναίκα που ξεκίνησε από την μεγάλη φτώχια και τις αμέτρητες στερήσεις, όχι μόνο υλικές αλλά και συναισθηματικές, και έφτασε στον μεγάλο πλούτο, την κοινωνική αναγνώριση και την επαγγελματική καταξίωση μέσω του γάμου της με τον εφοπλιστή Στέφανο Λεμονή. Ο σύζυγός της γόνος παλαιάς εφοπλιστικής οικογένειας, με μακριά σειρά προγόνων καραβοκύρηδων που έφταναν μέχρι τη Χίο και με τις ικανότητες και το επιχειρηματικό δαιμόνιό τους κατόρθωσαν όχι μόνο να φτιάξουν μια ναυτιλιακή αυτοκρατορία αλλά και να την βοηθήσουν να επιβιώσει στο πέρασμα των χρόνων. Συνήθως λένε πως όσοι δεν έχουν πάρει αγάπη από όσους τους ανέθρεψαν δεν έχουν και να δώσουν αγάπη αντίστοιχα. Η ηρωίδα μας το αποδεικνύει αυτό περίτρανα με τον τρόπο της ζωής της, αλλά μας αποδεικνύει επίσης πως όταν ένα πάθος, λανθασμένα μεταμφιεσμένο σε έρωτα, αγάπη και εξάρτηση, κυριεύσει έναν άνθρωπο συναισθηματικά στερημένο τότε αυτό είναι ικανό να τον οδηγήσει στην καταστροφή, όχι μόνο τη δική του αλλά και των γύρω του, με μια πορεία ανεξέλεγκτη.

          Η συγγραφέας μέσα από το συναρπαστικό αυτό νέο μυθιστόρημά της μας "ταξιδεύει", κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε τόπους και χρόνους αλλοτινούς αλλά και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν κατά τη δεκαετία του ’70. Από την Νεάπολη της Νίκαιας του 1962, ή τα πρώην Γερμανικά της Κοκκινιάς, ταξιδεύουμε στον Πειραιά του 1922 και τις άθλιες συνθήκες υποδοχής των προσφύγων της Καταστροφής της Σμύρνης αλλά και της προσπάθειας "επαναπροσδιορισμού" των χαμένων ζωών και πατρίδων των ξεριζωμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των "Τουρκόσπορων" κατά τους βολεμένους Έλληνες της χώρας μας. Από τη Χίο των αρχών του 19^ου αιώνα ταξιδεύουμε στην Αζοφική θάλασσα, την πλούσια Οδησσό, το αριστοκρατικό Λονδίνο και τα πρώτα σταθερά επιχειρηματικά βήματα των προγόνων του Στέφανου, όταν έχτιζαν λιθαράκι λιθαράκι την τεράστια και προσοδοφόρα ναυτιλιακή τους επιχείρηση. Από την γραφική Καστέλα του 1975 μεταφερόμαστε στην σαγηνευτική Ισπανία της ίδια εποχής, στη Μαδρίτη, στην εξωτική Γρανάδα, την Σεβίλλη, την Κόρδοβα και το Τολέδο, παρακολουθώντας με κομμένη ανάσα τις παθιασμένες χορευτικές φιγούρες του φλαμένγκο και τις καλά υπολογισμένες κινήσεις των ατρόμητων νεαρών ταυρομάχων στην ματωμένη αρένα. Από τα πιο εντυπωσιακά και συγκινησιακά φορτισμένα σημεία κατά την γνώμη μου ανάμεσα στα πολλά του «Ανεξέλεγκτου Πάθους» είναι η ιστορία του μαυριτανικού μαχαιριού και του τελευταίου σουλτάνου της Γρανάδαςπολλούς αιώνες πριν από την σύγχρονη ιστορία των ηρώων μας, οι ταυρομαχίες στον καυτό ήλιο της Σεβίλλης, αλλά και τα στιγμιότυπα του τραγικού μπλόκου της Κοκκινιάς το 1944.

Αμέτρητες και άκρως ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες για τις συνθήκες του εμπορίου, της ναυτιλίας και των επιχειρήσεων μέσα στο πέρασμα των αιώνων σε όλες αυτές τις περιοχές και έκδηλη η προφανής, σοβαρή και σε βάθος έρευνα της κ. Παπαναστασοπούλου σχετικά με όλα τα ιστορικά γεγονότα, τις κοινωνικές συνθήκες, τα ήθη και τα έθιμα, ακόμα και τις ορολογίεςή τα γλωσσικά ιδιώματα κάθε χώρας και κάθε εποχής. Εντυπωσιακή όμως είναι και η πειστικότατη σκιαγράφηση όλων των πολυάριθμων ηρώων αυτού του εξαιρετικού βιβλίου, από την ασυμβίβαστη, τραγική και παθιασμένη Φρίντα, την εκλεπτυσμένη, φλογερή Ισαβέλλα, την πολύπαθη, βασανισμένη Σωτηρία, τον ευαίσθητο και καλοπροαίρετο Στέφανοέως τον αδίστακτο, καιροσκόπο Γρηγόρη και τους αχώριστους, ολόιδιους σαν δυο σταγόνες νερό διδύμους Πέτρο και Μιχάλη. Το «Ανεξέλεγκτο Πάθος» είναι ένα μυθιστόρημα πυκνογραμμένο, μεστό και συναρπαστικό που κρύβει μέσα στις σχετικά λίγες σελίδες του αναρίθμητα γεγονότα, δυνατά συναισθήματα, καθηλωτικές περιγραφές και σφιχτοδεμένη πλοκή και το οποίο μπορεί να ικανοποιήσει ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Ένα βιβλίο το οποίο επιβεβαιώνει την χαρισματική πένα της κ. Παπαναστασοπούλου και για το οποίο της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Κοκκινιά και Καστέλα. Φτώχια και πλούτος. Δύο πρόσωπα του Πειραιά, με ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσά τους. Ο έρωτας και το πάθος μπορούν, άραγε, να εκμηδενίσουν τα εμπόδια και τις διαφορές;

Η Φρίντα, μεγαλωμένη μέσα σε υλικές και συναισθηματικές στερήσεις, αρπάζει το χέρι μιας απρόσμενης τύχης και βλέπει τη ζωή της να αλλάζει μαγικά. Μία αλλαγή εντυπωσιακή, που ορκίζεται να τη διατηρήσει πάση θυσία.

Ψάχνοντας να βρει το μυστικό που κρύβει η πεθερά της, ανακαλύπτει, ως θεατής, το πάθος που κυβερνά την ισπανική ψυχή, μέσα από τις ταυρομαχίες, τον χορό και το τραγούδι. Ένα πάθος που τη συνταράζει όταν φτάνει στην καρδιά της Ανδαλουσίας, στη Γρανάδα.

Ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα της γίνεται η αφορμή ώστε να αποκαλυφθεί το παρελθόν της οικογένειάς της και να ανατραπεί η μέχρι τότε ζωή της. Ένα ανεξέλεγκτο πάθος κυριεύει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού της. Θα καταφέρει να το διαχειριστεί;

Ένα συναρπαστικό ταξίδι στον μεταπολεμικό Πειραιά, στο συναρπαστικό Λονδίνο, στην παραμυθένια Ισπανία και στην πλανεύτρα Θεσσαλονίκη. Στους τόπους όπου έζησαν, αγωνίστηκαν, αγάπησαν και μίσησαν, πρόδωσαν και προδόθηκαν οι ήρωες. Ήρωες άλλοτε δυνατοί και άλλοτε αδύναμοι, που αναζητούν την ευτυχία με πάθος, αφήνοντάς το να τους παρασύρει, να τους καταπιεί. Να τους καρφώσει την καρδιά... με ένα κοφτερό μαυριτανικό μαχαίρι...»